การศึกษาศักยภาพและรวบรวมข้อมูลการท่องเที่ยวโดยชุมชนในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคตะวันออก ประเทศไทย

บทคัดย่อ

ปัจจุบัน ประเทศไทยได้นำ การท่องเที่ยวโดยชุมชนมากำหนดเป็นนโยบายการพัฒนาด้านการ ท่องเที่ยว ทำให้เกิดชุมชนท่องเที่ยวขึ้นมากมาย ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องให้ความสำคัญกับความ ยั่งยืน และเพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างมีทิศทาง ฐานข้อมูลที่ถูกต้อง ตลอดจนการวิเคราะห์แยกแยก ประเภทของชุมชนระหว่างการท่องเที่ยวโดยชุมชนกับการท่องเที่ยวในชุมชน จึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการ พัฒนาให้ยั่งยืนต่อไป วัตถุประสงค์การวิจัย ดังนี้1) เพื่อจำแนกลักษณะของชุมชนท6องเที่ยวระหว6างการ ท6องเที่ยวโดยชุมชนและการท6องเที่ยวในชุมชน ตามเกณฑNตัวชี้วัดมาตรฐานการท6องเที่ยวโดยชุมชน 2) เพื่อประเมินศักยภาพของชุมชนที่มีการท6องเที่ยว และ 3) เพื่อรวบรวมสารสนเทศและจัดทำฐานข2อมูล ของกลุ6มการท6องเที่ยวโดยชุมชน ผลการวิจัยพบว่า ผลการจำแนกลักษณะของชุมชนท่องเที่ยวระหว่างการท่องเที่ยวโดยชุมชน และการท่องเที่ยวในชุมชน ตามเกณฑ์ตัวชี้วัดมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน พบว่า เขตอารยธรรม อีสานใต้มีชุมชนท่องเที่ยวโดยชุมชนจำนวน 27 ชุมชน และการท่องเที่ยวในชุมชนจำนวน 6 ชุมชน เขต วิถีชีวิตลุ่มน้ำโขง ชุมชนท่องเที่ยวโดยชุมชน จำนวน 32 ชุมชน และการท่องเที่ยวในชุมชนจำนวน 5 ชุมชน เขตฝั่งทะเลตะวันออก มีชุมชนท่องเที่ยวโดยชุมชนจำนวน 21 ชุมชน และการท่องเที่ยวในชุมชน จำนวน 5 ชุมชน สำหรับผลการประเมินศักยภาพของชุมชน สรุปได2ดังนี้ เขตพัฒนาการท,องเที่ยวอารย ธรรมอีสานใต7จัดอยู6ในระดับดีเยี่ยม จำนวน 9 ชุมชน ระดับดีจำนวน 22 ชุมชน ระดับต2องปรับปรุง จำนวน 1 ชุมชน เขตพัฒนาการท,องเที่ยววิถีชีวิตลุ,มน้ำโขง จัดอยู6ระดับดีเยี่ยม จำนวน 16ชุมชน ระดับ ดีจำนวน 16 ชุมชน ระดับพอใช2จำนวน 1 ชุมชน ระดับต2องปรับปรุง จำนวน 4 ชุมชน เขตพัฒนาการ ท,องเที่ยวฝBCงทะเลตะวันออก จัดอยู6ในระดับดีเยี่ยม จำนวน 5 ชุมชน ระดับดีจำนวน 17 ชุมชนระดับ พอใช2จำนวน 2 ชุมชน

คำสำคัญ