การศึกษามิติทางสังคมและวัฒนธรรมและการพัฒนามาตรการการป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด 19 ที่เหมาะสมและมีประสิทธิภาพสำหรับกลุ่มเปราะบางในชุมชนแออัดในพื้นที่เขตเมือง

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีเป้าหมายเพื่อค้นหาแนวทางการพัฒนามาตรการที่เหมาะสมในการปกป้องประชากรเปราะบางในชุมชนแออัดเขตเมืองจากการระบาดของโรคโควิด-19 โดยอาศัยความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรมที่ส่งเสริมและขัดขวางความสามารถของกลุ่มเปราะบางและชุมชนในการปฏิบัติตามมาตรการกลางของรัฐในการควบคุมและป้องกันโรค การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ ที่ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการที่ผสมผสานวิธีการเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณและวิธีวิทยาแบบมานุษยวิทยา เริ่มดำเนินการโดยการพัฒนาตัวแบบของ มาตรการ ในพื้นที่นำร่องในพื้นที่ชุมชนคลองเตย กรุงเทพมหานคร และทดลองขยายผลไปยังชุมชนในเขตเมืองใหญ่ในจังหวัดสมุทรสาคร ขอนแก่น และเชียงใหม่ การศึกษานี้เก็บข้อมูลโดยการทบทวนเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมในกระบวนการดำเนินงานพัฒนา มาตรการ ร่วมกับชุมชน ข้อค้นพบที่สำคัญคือมิติทางสังคมและวัฒนธรรมที่มีผลต่อการมาตรการปกป้องกลุ่มเปราะบางจากโรคโควิด-19 มีลักษณะเฉพาะกับประชากรแต่ละกลุ่มในแต่ละชุมชน แต่มีลักษณะร่วม เช่น ผู้สูงอายุจะต้องการแนวทางที่ดำเนินการได้ด้วยตัวเอง กลุ่มคนไร้บ้านต้องการมีอิสระ ส่วนแรงงานข้ามขาติจะให้ความสำคัญกับเรื่องความอยู่รอดทางการเงินเป็นหลัก การศึกษานี้พบว่าในการพัฒนา มาตรการ ที่เหมาะสมในการปกป้องกลุ่มประชากรเปราะบางในพื้นที่ชุมชนแออัดจากโรคโควิด-19 และภัยคุกคามสุขภาพอื่น ๆ มีความจำเป็นที่จะต้องให้ชุมชนได้เข้ามามีส่วนร่วม โดยตระหนักว่าชุมชนมีต้นทุนนจากประสบการณ์ร่วมในการรับมือกับภัยพิบัติในอดีต และมีต้นทุนทางสังคมที่สามารถนำมาใช้ในการรับมือกับภัยพิบัติโรคระบาดในปัจจุบันและอนาคตได้คำสำคัญ ประชากรเปราะบาง, ชุมชนแออัดเขตเมือง, โรคโควิด-19, ปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรม, การควบคุมป้องกันโรคเขตเมือง

คำสำคัญ

ระดับความพร้อมของโครงการ