ผลของการติดเชื้อไวรัสไข้เลือดออกสองชนิดในยุงลายบ้าน (Aedes aegypti)

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ ผู้วิจัยรายงานผลการทดสอบในห้องปฏิบัติการเพื่อชักนำให้เกิดการติดเชื้อไวรัสไข้เลือดออกในยุงลายบ้านด้วยเชื้อไข้เลือดออกมากกว่า 1 ชนิด โดยใช้วิธีการให้ยุงดูดกินเลือดผ่านเยื่อสังเคราะห์ ซึ่งใช้ไวรัสไข้เลือดออกที่มีความเข้มข้น 103 pfu/ml เมื่อทดสอบโดยใช้ไวรัสไข้เลือดออกทั้ง 4 ซีโรไทป์ผสมในเลือดและให้ยุงลายเพศเมียจำนวน 40 ตัว ดูดกินเลือด หลังจากนั้น 1 สัปดาห์ได้ทำการตรวจหาเชื้อไข้เลือดออกโดยวิธี RT-PCR พบว่ายุง 7 ตัวติดเชื้อไข้เลือดออกซีโรไทป์ที่ 3 ยุง 2 ตัวติดเชื้อไข้เลือดออกซีโรไทป์ที่ 4 และมีการติดเชื้อซีโรไทป์ที่ 3 และ 4 ร่วมกันในยุง 4 ตัว การทดสอบโดยให้ยุงติดเชื้อไข้เลือดออกซีโรไทป์ที่ 1 และ 2 เพื่อยืนยันว่าไวรัสทั้งสองซีโรไทป์ที่ใช้ในการทดสอบนี้สามารถติดต่อสู่ยุงลายได้ จากยุงที่ใช้ทดสอบทั้งหมด 46 ตัว พบยุงติดเชื้อไข้เลือดออกซีโรไทป์ที่ 1 จำนวน 8 ตัวและซีโรไทป์ที่ 2 จำนวน 2 ตัว และตรวจไม่พบการติดเชื้อร่วมกันระหว่าง 2 ซีโรไทป์นี้ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเชื้อไข้เลือดออกแต่ละซีโรไทป์มีความสามรถในการติดต่อสู่ยุงลายบ้านแตกต่างกัน นอกจากนี้การทดสอบความสามารถในการเจริญของเชื้อไข้เลือดออกเทียบกับเชื้อชิคุนกันยาในเซลล์เพาะเลี้ยง C6/36 พบว่าเซลล์เพาะเลี้ยงยุงลายสวน C6/36 ถูกใช้สำหรับประเมินการติดเชื้อร่วมกันระหว่างเชื้อไวรัสไข้เลือดออกซีโรไทป์ที่ 3 และชิคุนกันยา การติดเชื้อไวรัสประเมินโดยวิธีการ one-step duplex reverse transcriptase PCR (D-RT-PCR) ซึ่งเมื่อทำการติดเชื้อไวรัสทั้งสองชนิดในปริมาณเท่าๆกันและเมื่อทำการติดเชื้อไวรัสในปริมาณที่แตกต่างกันโดยใช้ชิคุนกันยามีปริมาณมากกว่าเชื้อไข้เลือดออกพบว่าสามารถตรวจพบเชื้อไวรัสทั้งสองชนิดได้ อย่างไรก็ตามเมื่อติดเชื้อชิคุนกันยาในปริมาณน้อยกว่าเชื้อไข้เลือดออกกลับตรวจพบเฉพาะเชื้อไข้เลือดออกเท่านั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเชื้อไข้เลือดออกสามารถกดการเจริญของเชื้อชิคุนกันยาได้ นอกจากนี้การศึกษาในภาคสนามโดยการจับยุงลายมาตรวจหาเชื้อไข้เลือดออกพบว่าอัตราการติดเชื้อไข้เลือดออกในยุงที่จับมาในแต่ละฤดูกาลมีความแตกต่างกัน การศึกษาครั้งนี้ให้ข้อมูลเกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาของเชื้อก่อโรคในโฮสท์ ในยุงพาหะทั้งในระดับห้องปฏิบัติการและในภาคสนาม ซึ่งจะสามารถนำมาใช้ในการทำนายการระบาดของโรคและควบคุมโรคต่อไป

คำสำคัญ