การวัดประสิทธิภาพทางเทคนิคของการผลิตยางพาราในเขตภาคเหนือตอนบนของไทย

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะ และวัดประสิทธิภาพทางเทศนิคของการผลิตยางพารา รวมไปถึงเพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีประสิทธิภาพทางเทคนิคของการผลิตยางพาราในเขตภาคเหนือตอนบนของไทย กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา คือ เกษตรกรผู้ปลูกยางพาราในพื้นที่จังหวัดพะเยาเชียงใหม่ และเชียงราย จำนวน 400 ราย เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการประมาณค่าบนฟังก์ชันพรมแดนการผลิตเชิงเฟ้นสุ่ม (SFA) เพื่อหาค่าประสิทธิภาพทางเทคนิค และใช้แบบจำลองโทบิทในการวิเคราะห์ปัจจัยที่ผลต่อความมีประสิทธิภาพทางเทคนิค ผลการศึกษาพบว่า อำเภอเชียงคำ (จังหวัดพะเยา), อำเภอเชียงดาว (จังหวัดเชียงใหม่) และอำเภอเชียงของ (จังหวัดเชียงราย) มีระดับประสิทธิภาพทางเทคนิคการปลูกอยู่ในระดับสูงมาก ส่วนอำเภอภูซาง (จังหวัดพะเยา) และอำเภอฝาง (จังหวัดเชียงใหม่) มีระดับประสิทธิภาพทางเทคนิคการปลูกยางพาราในระดับสูง เมื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีประสิทธิภาพ พบว่า ปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อความไม่มีประสิทธิภาพทางเทคนิคอย่างมีนัยสำคัญ คือ การจ้างกรีดยาง ปริมาณน้ำฝนในแต่ละพื้นที่ และระบบบปลูกระยะ 3x7 ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95, 95 และ 99 ตามลำดับ การปลูกยางพาราควรมีการจัดสรรระยะปลูกให้เหมาะสม รวมทั้งการใช้ปริมาณปุ๋ยที่เหมาะสมเพื่อช่วยลดต้นทุนการผลิต อีกทั้งภาครัฐควรส่งเสริมนโยบายด้านการฝึกอบรมที่ช่วยในการเพิ่มผลผลิตให้แก่เกษตรกร

คำสำคัญ