ระบบเฝ้าระวังการใช้งานและคาดคะเนสภาพสำหรับชิ้นส่วนและอุปกรณ์ของรถหัวลาก

บทคัดย่อ

รถหัวลากเป็นยุทโธปกรณ์ที่สำคัญ ใช้ในการขนส่งทางทหารและลำเลียงยุทโธปกรณ์อื่นๆ การบำรุงรักษารถหัวลากมีความล้าสมัยเป็นแบบซ่อมเมื่อเสียหรือซ่อมล่วงหน้าก่อนที่จะเสียจึงมีโอกาสเกิดการเสียหายที่ไม่คาดคิดและมีค่าใช้จ่ายสูงในการบำรุงรักษา วัตถุประสงค์การวิจัยของโครงการคือ การพัฒนาระบบการบำรุงรักษาแบบตามสภาพเครื่อง โดยใช้ระบบเซ็นเซอร์ติดที่รถหัวลาก และใช้ขั้นตอนวิธีทางตรรกศาสตร์คลุมเครือ (fuzzy logic) ซึ่งเป็นหนึ่งในขั้นตอนวิธีทางปัญญาประดิษฐ์ที่ทันสมัย มาคำนวณหาสภาพปัจจุบันของชิ้นส่วนสำคัญ ใช้ตัวแบบพยากรณ์เพื่อคำนวณอายุการใช้งานที่เหลืออยู่ของชิ้นส่วน เป็นระบบเฝ้าระวังการใช้งานแบบตามเวลาจริงโดยเฝ้าดูการใช้งานของชิ้นส่วนและสุขภาวะของพลประจำรถ ระเบียบวิธีวิจัยเริ่มจากการรวบรวมข้อมูลจากนายทหารผู้ดูแลรถหัวลาก เพื่อให้ทราบถึงลักษณะการเสียหายของรถหัวลาก และวิธีการบำรุงรักษาแบบเดิม วัดการสั่นสะเทือนของชิ้นส่วนสำคัญได้แก่ ช่วงล่าง เครื่องยนต์ หม้อน้ำ เกียร์ และห้องโดยสาร จากนั้นออกแบบระบบเซ็นเซอร์และระบบคอมพิวเตอร์ที่เหมาะสม พัฒนาฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ที่เกี่ยวข้อง นำไปติดตั้งที่รถหัวลาก ปรึกษาหารือกับผู้ใช้คือ กองพันทหารขนส่งที่ 2 (ผสม) กรมทหารขนส่งรักษาพระองค์ (พัน.ขส.2(ผสม) กรม ขส.รอ.) นำข้อมูลกลับมาพัฒนาระบบอีกครั้ง นำกลับไปติดตั้ง ทำการพัฒนาระบบอย่างต่อเนื่อง ขนาดของตัวอย่างที่ศึกษาคือ รถหัวลาก Renault รุ่น R385ti ของหน่วยผู้ใช้จำนวน 5 คัน โครงการนี้พัฒนาระบบเป็น 4 ส่วนได้แก่ • เซ็นเซอร์และคอมพิวเตอร์ติดที่รถหัวลาก เพื่อวัดอุณหภูมิ ตำแหน่ง ความเร็ว และความเร่งของชิ้นส่วนที่เกี่ยวข้อง • คอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ ติดตั้งที่คณะผู้วิจัย ทำหน้าที่รับสัญญาณจากเซ็นเซอร์ และใช้ขั้นตอนวิธีทางตรรกศาสตร์คลุมเครือเพื่อคำนวณสภาพปัจจุบันของชิ้นส่วน คำนวณอายุการใช้งานที่เหลืออยู่ เก็บข้อมูลลงฐานข้อมูล • คอมพิวเตอร์ศูนย์ข้อมูล ติดตั้งที่หน่วยผู้ใช้ ดึงข้อมูลจากฐานข้อมูลมาแสดงได้แก่ ค่าเซ็นเซอร์ทั้งแบบในอดีตและแบบตามเวลาจริง ตำแหน่ง GPS ของรถหัวลาก และระยะเวลาที่เหลืออยู่ของชิ้นส่วน • โปรแกรมสำหรับใช้ดูข้อมูลจากโทรศัพท์มือถือ ใช้ดูข้อมูลได้เช่นเดียวกับคอมพิวเตอร์ศูนย์ข้อมูล ระบบสามารถทำงานสอดคล้องกับวัตถุประสงค์การวิจัยทุกประการ ข้อเสนอแนะที่ได้จากการวิจัยได้แก่ ระบบจำเป็นต้องใช้ข้อมูลจำนวนมากจากการใช้งานจริงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานานพอสมควร เพื่อสะสมความรู้เพื่อนำมาใส่ในตัวแบบตรรกศาสตร์คลุมเครือเพื่อให้คำนวณสภาพปัจจุบันของชิ้นส่วนได้แม่นยำมากขึ้น กองทัพควรขยายผลนำระบบนี้ไปใช้กับพาหนะสำคัญในจำนวนที่มากขึ้นและมีผู้รับผิดชอบโดยตรงในการใช้งานระบบบำรุงรักษาแบบสมัยใหม่นี้ จึงจะทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ ในด้านวิชาการ ขั้นตอนวิธีที่ใช้ถือว่ายังไม่ลึกซึ้งมากเพียงพอที่จะนำไปเผยแพร่ในวารสารระดับโลก อาจมีการทำวิจัยเพิ่มเติมโดยนำเอาตัวแบบใหม่ๆมาใช้ในการทำนาย เพื่อให้ได้ข้อมูลและการนำไปใช้ที่แพร่หลายมากขึ้น ควรมีการส่งเสริมให้นำระบบนี้ไปใช้กับกองยานพาหนะในภาคโรงงานและอุตสาหกรรม ซึ่งมีการใช้งานเป็นประจำ

ระดับความพร้อมของโครงการ