กระบวนการพัฒนาคุณภาพชีวิตนักดนตรีอาชีพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสภาพและคุณภาพชีวิตของนักดนตรีอาชีพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อศึกษาแนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิตนักดนตรีอาชีพ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบ (Mixed methods research) เป็นการรวมเอาข้อดีของวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) กับวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative research) กลุ่มเป้าหมายได้แก่นักดนตรีอาชีพในภาคตะวันออกเฉียงจำนวน 256 คน โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง และผู้บริหารสถานประกอบการที่มีการจัดการแสดงดนตรีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 9 ท่าน โดยการคัดเลือกตัวแทนของกลุ่มจังหวัดทั้ง 5 กลุ่มในภาคอีสาน แบ่งเป็น กลุ่มร้อยแก่นสารสินธุ์ 2 ท่าน, กลุ่มนครชัยบุรินทร์ 2 ท่าน, กลุ่มศรีโสธรเจริญราชธานี 2 ท่าน, กลุ่มหนองบึงภูเลยธานี 2 ท่านและกลุ่มนครมุกสกล 1 ท่าน โดยการการสัมภาษณ์ และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และข้อมูลจากการสัมภาษณ์ใช้การวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis)ผลวิจัยพบว่าคุณภาพชีวิตของนักดนตรีอาชีพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แบ่งเป็น 2 ด้าน ได้แก่ ด้านวัตถุวิสัยและด้านจิตวิสัย พบว่า ด้านวัตถุวิสัยมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ( = 3.53 , S.D.=.79) และด้านด้านจิตวิสัยมีค่าเฉลี่ย ( = 3.42 , S.D.=.76) ความต้องการในการพัฒนาคุณภาพชีวิตนักดนตรีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบว่า โดยรวมของด้านความก้าวหน้าและความมั่นคงในงาน, ความสมดุลระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัว และด้านอื่น ๆ โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ย อยู่ในระดับมาก ( = 4.27, S.D.=.79) โดยมีความสมดุลระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัว มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดอยู่ในระดับมาก ( = 4.37, S.D.=.85) รองลงมาคือด้านอื่น ๆ มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ( = 4.29, S.D.=.81) และความก้าวหน้าและความมั่นคงในงาน มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดอยู่ในระดับมาก ( = 4.16, S.D.=.76) และผลจากการวิเคราะห์ข้อมูล แบ่งเป็นประเด็นเรื่องค่าตอบแทนที่เหมาะสมกับการทำงาน มีความเป็นธรรม ควรกำหนดให้มีเกณฑ์เป็นมาตรฐาน ประเด็นเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ ให้มีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องคอยกำกับดูแลช่วยเหลือนักดนตรีไม่ให้ถูกเอาเปรียบ หรือกลั่นแกล้ง ประเด็นเรื่องการทำงาน ประเด็นเรื่องสวัสดิการควรจัดตั้งองค์กรสวัสดิการนักดนตรีอาชีพอย่างเป็นรูปธรรม ประเด็นเรื่องนโยบายรัฐบาลให้เอื้ออำนวยกับนักดนตรีอาชีพ การจำกัดเวลาเปิดปิด และจำกัดเวลาแสดงดนตรี ทำให้นักดนตรีมีเวลาในการประกอบอาชีพวันละไม่กี่ชั่วโมง โดยเฉลี่ยแล้วประมาณ 3 – 4 ชั่วโมงเท่านั้น และมาตรการของรัฐหลายอย่าง ที่ดูเหมือนจำกัดสิทธิของนักดนตรีทั้งในทางตรงและทางอ้อม รัฐบาลควรขึ้นทะเบียนนักดนตรีเพื่อเอื้อให้เกิดการจัดระเบียบ และให้นักดนตรีที่ขึ้นทะเบียนทุกคนเข้าระบบประกันสังคมโดยตรง และหากมีสถานการณ์ที่ไม่ปกติ เช่น สถานการณ์โรคระบาด รัฐบาลจะได้ทำดูแลช่วยเหลือได้อย่างรวดเร็ว หลังจากเหตุการณ์โควิด 19 รัฐบาลควรมีนโยบายที่สนับสนุนและมีหลักประกันให้กับอาชีพนักดนตรี ประเด็นอื่น ๆ ควรมีการจัดหางานดนตรีให้เป็นกิจจะลักษณะทั้งในและต่างประเทศ ให้เหมือนกับอาชีพอื่น ส่วนผู้บริหาร พยายามจัดสิ่งอำนวยความสะดวกและสวัสดิการแก่นักดนตรี ยินดีสนับสนุนส่งเสริมนักดนตรีทุกด้าน ทั้งด้านร่างกาย ด้านจิตใจ ด้านสัมพันธภาพทางสังคม ด้านสิ่งแวดล้อม อันจะทำให้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขทุกฝ่าย แต่ทั้งนี้ต้องคำนึงถึงบริบทของร้านด้วย ร้านอยู่ได้ ทุกคนก็อยู่ได้ การวิจัยเรื่อง คุณภาพชีวิตและแนวทางการดำรงชีพของนักดนตรีวัยสูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเห…

ระดับความพร้อมของโครงการ