การประเมินผลกระทบของรูปแบบสภาพภูมิอากาศในระยะยาวต่อนิเวศวิทยาของป่าในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และพื้นที่ชุ่มน้ำ

บทคัดย่อ

ในขณะที่การสูญเสียและเสื่อมโทรมของพื้นที่ป่าจากการขยายพื้นที่เกษตรกรรมและการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆของมนุษย์สามารถทำการศึกษาและสำรวจติดตามได้ค่อนข้างชัดเจนซึ่งทำให้สามารถนำข้อมูลเหล่านี้มาทำนายผลกระทบต่อระบบนิเวศทั้งในระยะสั้น ปานกลาง และยาวได้ ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศถือว่ามีความยากในการทำนายถึงผลกระทบในอนาคตเนื่องจากความซับซ้อนของระบบสภาพภูมิอากาศทั่วโลก เพื่อศึกษาและทำนายผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นกับมนุษย์และระบบนิเวศ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายการตอบสนองของระบบนิเวศต่อความผันแปรของสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นในอดีตและนำผลที่เกิดขึ้นในอดีตนี้มาร่วมวิเคราะห์กับรูปแบบจำลองทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกทำให้สามารถทำนายแนวโน้มผลกระทบที่จะเกิดขึ้นใอนาคตได้ การศึกษานี้ดำเนินงานโดยใช้ข้อมูลที่เกิดขึ้นในอดีตและวิเคราะห์ทำนายถึงผลกระทบในอนาคตต่อระบบนิเวศป่า รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงของพืชผลไม้ในป่าและระบบนิเวศของพื้นที่ชุ่มน้ำซึ่งจะศึกษาถึงปริมาณของแหล่งอาหารและพลวัตประชากรของกลุ่มนกน้ำและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในพื้นที่ชุ่มน้ำ ผลการศึกษาของเราพบว่ามีการลดลงของพื้นที่ป่าและถิ่นอาศัยที่เหมาะสมของสัตว์เป้าหมายที่ศึกษา 1 กลุ่ม คือ นกกลุ่มไก่ฟ้าและนกกระทา ตั้งแต่ปี ค.ศ.2000 ถึง 2018 ซึ่งถิ่นอาศัยที่เหลืออยู่ในปัจจุบันพบว่ามีความหลากหลายของชนิดไก่ฟ้าและนกกระทาต่ำมาก รวมทั้งพื้นที่ดังกล่าวกำลังได้รับผลกระทบจากการสูญเสียพื้นที่ป่าและการล่าในระดับปานกลางถึงสูงมาก นอกจากนี้จากการศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในอนาคตต่อถิ่นที่อยู่อาศัยที่เหลืออยู่ของนกกลุ่มไก่ฟ้าและนกกระทา 55 ชนิดยังพบว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในอนาคตจนถึงปี ค.ศ.2100 จะทำให้ถิ่นที่อยู่อาศัยของนกกลุ่มไก่ฟ้าและนกกระทามีการลดลง นกกลุ่มนี้ส่วนมากจะย้ายพื้นที่อาศัยขึ้นไปในพื้นที่ป่าที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลสูงขึ้น ถิ่นที่อยู่อาศัยในพื้นที่อนุรักษ์ปัจจุบันจะมีขนาดลดลงในอนาคตเช่นกัน เขตภูมิศาสตร์อินโด-พม่า (Indo-Burma) จะมีการลดลงของความหลากหลายทางชนิดพันธุ์ของนกกลุ่มนี้มากที่สุด จากการศึกษาด้วยฐานข้อมูลระบบสารสนเทศพบว่าพื้นที่ชุ่มน้ำที่สำคัญเพื่อการอนุรักษ์นกในประเทสไทยคือหนองบงคายซึ่งเป็นพื้นที่ที่พบนกหลากหลายชนิดที่สุด แต่อย่างไรก็ตามพื้นที่นี้ก็ยังเป็นพื้นที่ที่มีชนิดนกที่ถูกคุกคามมากที่สุดอีกด้วย ในส่วนของตัวพื้นที่ชุ่มทั่วไทยพบว่ามีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาในช่วง 30 ปีที่ผ่านโดยสาเหตุแบ่งออกเป็นปัญหาที่เกิดจากธรรมชาติและมนุษย์ สาเหตุจากธรรมชาติเช่นการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอาการ ในส่วนของปัญหาจากมนุษย์คือการที่พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่ทางการเกษตรและการขยายตัวของชุมชน การศึกษาการเปลี่ยนแปลงในระยะยาวของอัตราการรอดของรังนกและสัตว์ล่ารังของนกป่าเขตร้อนในประเทศไทย จากการศึกษาผลกระทบของปริมาณน้ำฝนต่อความสำเร็จของการทำรังของนกป่าพบว่าอัตราการรอดของรังนกนช่วงปี2013 -2021อยู่ที่ ~9% ซึ่งต่ำกว่าอัตราความสำเร็จในการทำรังของนกเขตร้อนทั่วไปที่มีอัตราความสำเร็จอยู่ที่ 20%-22% และสาเหตุหลักของความล้มเหลวในการทำรังคือการถูกล่าจากสัตว์ล่ารัง (nest predation) จากการประเมินผลกระทบของสภาพภูมิอากาศทั้งปริมาณน้ำฝนและอุณหภูมิต่อการอยู่รอดของรังนกและอัตราการล่ารังซึ่งเราพบว่าปริมาณน้ำฝนส่งผลชัดเจนที่สุด โดยในช่วงที่มีปริมาณน้ำฝนสูงอัตราการรรอดของรังนกจะต่ำซึ่งก็สัมพันธ์กับอัตราการล่ารังที่สูงขึ้นในช่วงเดียวกัน ความสัมพ…

ระดับความพร้อมของโครงการ