การวิเคราะห์โปรติโอมิกส์ของพลาสม่าที่ได้จากผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มี ภาวะความดันโลหิตสูงร่วมด้วย เพื่อระบุตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ

บทคัดย่อ

โรคเบาหวานชนิดที่ 2 มีความเกี่ยวข้องอย่างยิ่งกับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการเกิดความดันโลหิตสูง ซึ่งความดันโลหิตสูงมักเกิดในผู้ป่วยเบาหวานมากกว่าสองเท่าเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ป่วยที่ไม่ได้เป็นเบาหวาน ภาวะร่วมนี้นาไปสู่การเพิ่มความเสี่ยงของโรคหลอดเลือดหัวใจและทาให้ยากต่อการรักษาเบาหวานเมื่อมีภาวะความดันโลหิตสูงร่วมด้วย การศึกษาโปรตีโอมในพลาสมาของผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงร่วมถูกระบุโดยเปรียบเทียบกับผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ผู้ป่วยที่มีภาวะความดันโลหิตสูงและคนปกติโดยเทคนิคโปรติโอมิกส์ ร่วมกับชีวสารสนเทศผล จากการศึกษานี้อาจใช้ในการหาตัวบ่งชี้ทางชีวภาพในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงร่วมและอธิบายกลไกทางชีวเคมีของการเกิดโรคได้ จากผลการศึกษา ประมาณ 1,584 โพลีเปปไทด์ในพลาสมาของผู้ป่วยและกลุ่มคนปกติถูกแยกแยะโดยหลักการแมสสเปคโตรเมทรีชนิดอาศัยโครมาโตกราฟฟี แบบใช้ของเหลวเป็นตัวพา และปฏิสัมพันธ์ระหว่างโปรตีนกับโปรตีนถูกวิเคราะห์และระบุชนิดด้วยโปรแกรมสตริง ที่น่าสนใจคือ พบโปรตีน Tumor protein translationally-controlled 1 (TPT1) และ Nibrin มีการแสดงออกในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 เท่านั้น ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาวะการทาลายดีเอ็นเอที่มีสาเหตุจากภาวะน้าตาลในเลือดสูง และสภาวะที่มีการทาลายดีเอ็นเอนี้ทาให้มีการแสดงออกของ TPT1 และ Nibrinมากขึ้น โปรตีนที่แสดงออกเฉพาะในกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะความดันโลหิตสูงได้แก่ Long-chain fatty acid-CoA ligase (ACSL) และ NADPH oxidase activator 1 ( NOXA1) เกี่ยวข้องกับการเกิดภาวะความดันโลหิตสูงโดยผ่านทางระบบการสร้างสารอนุมูลอิสระ ภาวะที่มีระดับไขมันผิดปกติ และ ระบบเรนิน แองจิโอเทนซิน 2 สาหรับกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ร่วมกับความดันโลหิตสูง พบการแสดงออกของโปรตีน Microtubule-associated protein 1A (MAP1A) และ Diacylglycerol kinase beta (DGKB) ซึ่งมีบทบาทในการเกิดโรคความดันโลหิตสูงในผู้ป่วยเบาหวานโดยผ่านระบบเรนิน แองจิโอเทนซิน 2 จากการศึกษานี้ทาให้สามารถเข้าใจเกี่ยวกับโปรตีนชนิดต่างๆที่มีบทบาทสาคัญในกลไกลการควบคุมทางชีวภาพและการเกิดภาวะความดันโลหิตสูงในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2

คำสำคัญ